Middel & Lijn
©John Brosens
Wat gebeurt er als iemand het slachtoffer wordt van malafide praktijken?
Hier volgt de aanpak van een jonge vrouw die zich niet als slachtoffer wenst te gedragen. Het levert een spannend kort verhaal op rond het thema 'een schelmenstreek los je op met een schelmenstreek' .....
'Waarom heb je dat contract dan ondertekend? Wist je niet wat een concurrentiebeding inhield?'
'Ik had er nog nooit van gehoord,' snikte Mathilde. 'Je gaat er toch van uit dat zo'n organisatie te goeder trouw werkt?'
Haar broer wreef geïrriteerd zijn wijsvinger langs de neus en snoof luidruchtig. Hij hield de brief een armlengte van zich af. 'Het is nogal geen kattenpis,' gromde hij. 'Mahler en Stanovits, advocaten en procureurs. Veertien duizend euro! Verdomme nog an toe! Waar haal je dat in godsnaam vandaan?'
Toen zijn zus hem belde wist hij dat er iets verschrikkelijks aan de hand moest zijn. Mathilde was in de regel onverstoorbaar en belde hem overdag nooit - heel de familie wist hoe hij er de pest aan had tijdens zijn werk gestoord te worden. Met zijn jas nog aan stond hij middenin haar woonkamer, die Ikea-kleurrijk was ingericht in een rechtlijnig-zakelijke stijl die bij haar karakter paste. Ze deed een greep in de doos met tissues en snoot haar neus. 'Ik heb het keurig afgehandeld, Eric. Ik heb twee keer geschreven dat mijn afdeling voor geen meter liep en ze gaven niet één keer sjoege.'
'En heb je ook schriftelijk gemeld dat je er mee ging stoppen?'
Ze knikte. 'Ja, natuurlijk. Op de kop af zes maanden geleden. Er was trouwens bij M & L een behoorlijk verloop onder de consulentes.'
'Heb je dat allemaal bewaard?'
'Vanzelf - nogal logisch. Alles zit in een map.'
'Hoeveel van die M & L Clubs hebben ze eigenlijk?'
'Een stuk of dertig - de meeste in het zuiden en het oosten van het land.'
'En elke afdeling wordt geleid door zo iemand als jij?'
'Ja, door een gewichtsconsulente. Liefst gediplomeerd.'
Nu Eric over de eerste schrik heen was leek zijn irritatie minder te worden. Hij deed zijn jas uit, hing die slordig over de leuning van een stoel en legde de brief van Mahler en Stanovits op tafel. Hij plofte neer in de oude leunstoel die zijn zus van hun Oom Harold had geërfd. Het ding kraakte vervaarlijk onder de genadeloos neerdalende honderdtien kilo.
'Ik vraag me af hoe ze willen bewijzen dat jij voor een andere vermageringsclub zou werken,' zei hij met een dikke frons tussen de wenkbrauwen.
'Maar dat is het nu juist,' zuchtte Mathilde. 'Dat doe ik niet. Het RIAGG schuift mensen naar mij door die complexen hebben door hun omvang. Het zijn dikkerds die gepest worden. Het is nauwelijks te vergelijken met wat ik voor M & L deed.'
'Wat is dan het verschil?'
Mathilde begon gespannen door de kamer te lopen.
'Ik praat met mijn cliënten, maar ik zet ze niet op een weegschaal. Ik maak hen sterker, maar doe ze geen recepten aan de hand. Ze dragen geen contributie af. Het is allemaal … therapeutisch. Er deugt iets niet aan die brief, Eric. Wat ik nu doe is helemaal geen concurrentie.'
'Maar ze suggereren dat ze daar bewijzen voor hebben!'
'Ze liegen dat ze barsten. Het slaat helemaal nergens op en bovendien is alles wat ik met mijn cliënten bespreek hartstikke vertrouwelijk. Hoe kan M & L weten waar ik mee bezig ben en hoe ik werk?'
Eric haalde zijn schouders op. 'Heb je dat contract bewaard?'
Ze knikte. 'Wat dacht jij dan? In dezelfde map. Achterin.'
'Mag ik dat zien?'
'Het staat allemaal in mijn slaapkamer.'
'Zal ik het even ...?'
'Nee, wacht maar.'
Mathilde liep de kamer uit en kwam terug met een witte ordner. Ze bladerde tot ze het contract vond en reikte het hem aan.
Eric begon op zijn gemak te lezen. Af en toe bromde hij wat of schudde afwijzend met zijn hoofd.
'Hier heb ik het,' zei hij na een paar minuten. 'Artikel negen. Bij opzegging ga je de verplichting aan om gedurende twee jaar in een straal van tien kilometer geen soortgelijke of aanverwante activiteiten te ontplooien. Bij overtreding volgt een dwangsom van honderd euro per dag. Sodeju, ze rekenen zich dus al twintig weken rijk!'
Zijn zus keek hem moedeloos aan. 'Ze zijn gaan tellen op het moment dat ik er de brui aan gaf?'
'Blijkbaar.'
'Maar ze hebben nooit op mijn opzegging gereageerd. Het is wel lullig allemaal - ik heb ruim een jaar voor M & L gewerkt en nu geven ze me het gevoel dat ik een trap na kan krijgen.'
'Ik vraag me af ...' zei Eric peinzend, 'of een rechtbank zal vinden of een sociaal / maatschappelijk werkster een concurrent is van een commerciële club als M & L.'
De ogen van Mathilde lichtten op. Het leek of de wanhoop naar de achtergrond van haar denken verschoof en plaats maakte voor een voorzichtig vooruitzicht op een goede afloop.
'Wie trekken er eigenlijk aan de touwtjes bij M & L ?' vroeg Eric.
'Het is een jaar of vier terug opgezet door een controlearts van het GAK in Nijmegen. Toen het bleek aan te slaan groeide het hem organisatorisch boven het hoofd. Zijn vrouw en zijn schoonzus hebben het samen overgenomen. Hij is intussen gepensioneerd, geloof ik, en maakt langeafstandswandelingen terwijl zijn vrouw de directrice uithangt.'
'Luister zusje,' zei Eric met overtuiging. 'Je gaat dit rotspelletje natuurlijk niet meespelen.'
'Denk je dan dat ...'
'Iemand die aan mijn zus komt. komt aan mij. Mag ik deze ordner lenen?'
Ze knikte.
'Hebben ze een internetsite?'
'Toen ik er weg ging nog niet. Er kwam zoiets aan, geloof ik.'
'Laat het aan mij over. Bel me niet. We gaan die twee dames een poepie laten ruiken waar hun middellijn behoorlijk slank van wordt ...'
Ze zag hoe hij met een grijns van tevredenheid in zijn auto stapte, tuk op het relletje dat hij ging schoppen. Mathilde vertrouwde hem blindelings. Hij was twee jaar jonger en ze zou Eric eeuwig als het kleinere broertje blijven zien, maar ze wist dat ze comfortabel tegen zijn bloedhondenkarakter aanleunen zodra ze in het nauw werd gedreven. Op de middelbare school was dat al zo geweest - als brugklasser timmerde hij opdringerige jongens die een kop groter waren dan hijzelf hardhandig bij haar vandaan. Daar had ze haar hele schoolcarrière plezier van gehad.
Een paar dagen hoorde Mathilde niets van Mahler en Stanovits of van haar broer. Hoewel ze geconcentreerd met haar cliënten werkte, ronkte de onbehaaglijke gedachte aan de veertienduizend euro dwangsom voortdurend door haar gedachten.
Op maandagmiddag, net na vieren toen ze op kantoor de verslaggeving bijwerkte, rinkelde haar telefoon.
'Luister zus,' grinnikte Eric aan de andere kant van de lijn. 'Dit hele zaakje stinkt als een bak garnalen die een paar dagen buiten de koelkast heeft gestaan. Herinner jij je nog wat je over je collega's zei?'
'Ik snap niet wat je bedoelt.'
'Je vertelde dat er onder de consulentes van M & L een flink verloop was.'
'Dat klopt. Ze kwamen en gingen met bosjes tegelijk.'
'Precies. Ik heb in die ordner van jou een lijst gevonden met vierentwintig namen en adressen. Je staat er zelf ook bij.'
'Klopt ook! Dat zijn de consulentes die voor M & L werkten toen ik net voor hen aan de slag ging.'
'Werd die lijst regelmatig aangepast? Als er tussentijds nogal wat mensen vertrokken ...'
'Nee, ik heb maar één keer zo'n lijst gekregen. Er waren dames die er geen prijs op stelden met naam en toenaam ...'
'Ik snap het. Goed. Hou je vast. Ik heb een belrondje gedaan. Iedereen op die lijst heb ik gesproken.'
'Je hebt ....? Ben je niet helemaal lekker of zo? Waarom?'
'Luister maar. Van die vierentwintig zitten er elf in hetzelfde schuitje.'
'Wat?'
'Elf voormalige M & L consulentes kregen de afgelopen maanden post van Mahler en Stanovits.'
Mathilde hapte naar adem. 'Krijg nou de kolere ...' fluisterde ze. 'Pardon!'
'Ze worden stuk voor stuk beschuldigd van oneerlijke concurrentie. Ze zitten allemaal zwaar in de stress en vier hebben er al betaald. In één geval elfduizend euro. Dag spaarrekening!'
'Maar ... Jezus, Eric! Dat kan toch niet zomaar?'
'Alles kan. Het verbaast me alleen dat een gerenommeerd advocatenkantoor zich voor zoiets leent. Maar jouw probleem is niet uniek, Til. Ik heb een nieuw email-adres aangemaakt waar alle consulentes hun verhaal heen kunnen sturen. Kun jij woensdag vrij nemen?'
'Eh ... ik denk van wel. Waarvoor?'
'Wij gaan samen een excursie maken. Ik heb met vier ex-medeconsulentes een afspraak. Keurig op het rijtje: Bergen op Zoom, Roosendaal, Breda en Oosterhout. En aan het eind van de middag rijden we nog even naar een hotel langs de snelweg, bij Tilburg.'
'Waarom dat dan?'
'Ik heb M & L op het internet gevonden. Ze houden een voorlichtingsavond om weer een nieuwe generatie consulentes aan de haak te slaan.'
'Als je maar niet denkt dat ik ...'
'Je hoeft zelf niets te doen - alleen de twee dames in kwestie aanwijzen. De rest is voor mij. Vertrouw me. Het komt helemaal goed.'
'Moeten we niet naar de politie?'
'Nee. Die laten ons binnen de kortste keren in hun papierwinkel verdwalen en zeggen daarna doodleuk dat ze niets voor ons kunnen doen. We gaan er op af! Op mijn manier - of we doen het niet.'
Mathilde begon nerveus te lachen. 'Goed, goed. Kom je nog langs, vandaag?'
'Nee, geen tijd. Sorry. Als ik een dag niet kan werken moet ik op een andere dag twee keer zo veel doen. Wacht eens, dat vergeet ik bijna.'
'Toch iets wat ik mag doen?'
'Precies. Je hebt gelijk als je denkt dat die wijven van M & L onmogelijk kunnen weten wat jij precies voor het RIAGG doet.'
'En?'
'Het lijkt me overdreven dat ze daar een informant hebben zitten.'
'Je bedoelt ...?'
'Het lek zit bij een van je eigen cliënten.'
'Maar waarom zou ...'
'Denk maar eens goed na of er een tussen zat die naar adviezen over afvallen heeft zitten vissen.'
'Geloof je echt dat een cliënt simuleert zonder dat ik door heb ...?'
'Geef mij de namen en adressen nou maar, dan zoek ik verder.'
'Geen sprake van. Ik heb me aan privacy-codes te houden. En daar sta ik nog achter ook. Uitgesloten, Eric.'
'Daar rekende ik al op. Weet je wat je dan doet?'
Mathilde wachtte en zei niets.
'Ga voor jezelf maar na of er een cliënt is geweest die naar adviezen zat te vissen om kilootjes kwijt wilde raken en check dan zelf dat adres en telefoonnummer.'
Als Mathilde nog twijfels koesterde over Erics stelling dat de zaak stonk als een bak oude garnalen dan liet ze die anderhalf uur later varen. Ze had twee adressen uit haar kaartenbak opgedoken van cliënten waarvan ze zich herinnerde dat ze nadrukkelijk om afslankadviezen hadden gevraagd. Vol tegenzin was ze naar het eerste adres gereden, mopperend op haar broer dat hij haar avond in de war stuurde. Met de uitgeprinte persoonskaart in de hand liep ze op de stoep voor het huis heen en weer, zoekend naar een naambordje dat er niet was. Naast de deur hing wel een houten bord met keurig gepenseelde letters waarop stond dat dit een bedehuis van het Apostolisch Genootschap was. Verbaasd en geërgerd vervolgde ze haar tocht door de binnenstad, op zoek naar de volgende halte. Dat bleek het middelste van een rijtje onopvallende kantoorgebouwen te zijn, en toen ze het opgegeven nummer zag schrok ze zich lam. Het pand was voorzien van een stalen voordeur zonder knop, maar had daarin wel een kijkgat met een minuscuul lensje er in. Naast de deur was een zilverkleurig bord bevestigd. 'Recherchebureau UPE / Your Private Eye', stond er op. In een flits herinnerde Mathilde zich hoe het was gegaan. Die cliënt vroeg folders over zoetstoffen en die had ze niet meer - ze had aangeboden het na te sturen en toen had hij vreselijk zitten hannesen met het adres waar die informatie heen moest.
'Wat kost dat wel niet, zo'n bureau? Honderd euro per uur?' bitste ze nijdig in haar gsm. 'Ik voel me behoorlijk genaaid, Eric! Hoe komen ze op het idee om een detectivebureau achter me aan te sturen!'
'Je denkt toch niet dat ze die speurneuzen alleen maar vreemdgaande echtgenoten fotograferen? Ze verzamelen bewijsmateriaal voor iedereen die geld op tafel legt, dat is hun business! In jouw zaakje verdient M & L die investering zó terug - als jij tenminste betaalt,' zei Eric. 'Goed gewerkt, zus. Nu doe je iets onverwachts. Je bent niet het angstig slachtoffer waar ze op rekenen - je vecht terug!'
'Ik ben ziedend, vooral nu ik zeker weet dat het een louche zaakje is. Ik kan niet wachten om de andere consulentes in te lichten.'
'Ho, ho, je doet niets voor we daar op bezoek zijn geweest, tijgerin!'
Hun reis langs de Brabantse steden was niet vergeefs - de vier gesprekken bevestigden hun vermoedens. Op weg naar de voorlichtingsbijeenkomst van M & L in de buurt van Tilburg probeerden ze een lijn te ontdekken in de rijstebrijberg van informatie.
'Er zit een patroon in mijn verhaal en dat van hun,' filosofeerde Mathilde boven een kop groentensoep in een wegrestaurant voorbij Breda. 'M & L haalt ons binnen met een mooi verhaal - iedereen wordt slank en de consulentes verdienen een flinke dot geld. Als we dan een paar maanden voor hen werken worden de eisen scherper en de afdrachten hoger en lijkt het er op dat ze de consulentes steeds meer laten dobberen.'
'Als je iemand in een organisatie aan z'n lot over laat loopt de motivatie terug - daar kun je op wachten,' wist Eric.
'Na een tijdje begin je er aan te denken om het contract op te zeggen.'
'En dan hoor je vervolgens niets meer van M & L.'
'Precies, Eric. Dan ga je hetzelfde werk ergens anders doen ...'
'En dan klapt de val dicht,' vulde haar broer aan. 'Ik heb intussen per email zes verhalen binnen gekregen. Het klopt, wat je zegt. Sommige dames zijn na M & L gewoon naar een concurrerende organisatie overgestapt en keihard tegen de kleine lettertjes van hun contract aangelopen. In hun geval is er geen speld tussen te krijgen. Ze zijn gewoon de klos.'
Eric had zijn auto op een onopvallende plek gezet, maar wel zo dat hij elke wagen die vanaf de snelweg de parkeerplaats opreed, kon zien.
'Heb je de carnavalspruik bij je?' vroeg hij.
Zijn zus knikte.
'Zet hem maar op. Als die troela's je herkennen is alles verziekt.'
Mathilde veegde haar korte zwarte lokken opzij en installeerde de pruik zorgvuldig op haar hoofd.
'Het meisje met het witte haar,' bromde Eric tevreden.
'Daar zul je ze hebben,' zei Mathilde opgewonden, en ze wees naar de goudkleurige Audi die vlak bij de ingang van het zalencomplex stilhield. Eric stapte uit, griste zijn koffertje en een wit kelnerjasje van de achterbank en verdween door de zijingang naar binnen. Even later zag ze hem uit de hoofdingang naar buiten stappen. De jongste van de twee vrouwen had juist de kofferbak geopend en een zwarte attachékoffer op de stenen gezet. Ze zag Eric hen aanspreken en een laptoptas uit hun auto vissen. Hij maakte een uitnodigend gebaar naar de hoofdingang en nam de bagage gedecideerd van hen over. De twee dames reageerden blij verrast op de attente ontvangst. De oudste liep druk kwebbelend mee naar binnen, de ander ging de Audi parkeren. Mathilde zocht ijverig naar een zonnebril in het handschoenenvakje toen de vrouw haar op nog geen meter afstand passeerde en door de hoofdingang naar binnen toog.
Ruim een half uur later kwam Eric naar buiten, het jasje en zijn koffertje onder de arm. Hij zei niets, startte de auto en manoeuvreerde hem achteruit tot naast de goudkleurige Audi. Hij stapte uit en verdween met een plastic tas in de hand achter de auto. Mathilde hoorde kloppende geluiden. Ze stapte uit, frunnikte wat aan de ruitenwissers en hield zo de omgeving in de gaten. Er arriveerde een auto die pal op hen af reed.
'Sssst!' siste ze.
Het kloppen hield op.
De bestuurder stapte uit, keurde Mathilde geen blik waardig en liep om zijn auto heen om het portier open te doen. Er stapte een giechelende blondine uit die hem met overdreven adoratie aankeek. Ze leunde zwaar op zijn arm en schoof hinkelend een van haar hooggehakte schoenen goed. De man drukte nonchalant op zijn afstandsbediening, de sloten van zijn wagen klikten luid en hij verdween met zijn vamp in de richting van de receptie.
Mathilde keek nog eens rond en zei half luid: 'Oké!'
Eric klopte nog even verder. Toen verrees hij naast haar, stopte een tang in het plastic tasje en zei op een tevreden toon: 'Let's go.'
'Wat heb je met die auto uitgespookt?'
Eric keek opzij en gaf haar een knipoog. 'Dat wil je niet weten, zus.'
'Is het zo gemeen?'
'Ik wil er zeker van zijn dat ze vanavond niet al te vroeg thuis komen.'
'En binnen? Het zag er echt uit of je bij de staf hoorde ...'
'Ze hadden niets in de smiezen. Ik heb in de zaal die ze besproken hadden alles geïnstalleerd. Stelde niks voor, een beamer voor de presentatie die op hun laptop werd aangesloten. Was zo gebeurd en ze vonden het geweldig. Toen de dames een hapje gingen eten heb ik mijn computertje er naast gezet en alle bestanden van hun harde schijf op twee cd-rommetjes gezet.'
'Merken ze daar niets van?'
'Nee hoor. Dan kan zonder een spoor na te laten. Maar nu wil ik wel op de eerste de beste parkeerplaats stoppen om te kijken wat er op mijn cd-rommetjes staat ...'
'Als hij thuis is, zijn we zo binnen,' fluisterde Eric bij de Nijmeegse voordeur. Ze hadden allebei doorzichtige latex huishoudhandschoenen aangetrokken. Eric drukte op de bel. Mathilde schikte de witte haardos en keek om zich heen. Het was een stille laan met deftige huizen, net na zevenen en er was op straat niemand te zien. Het schelle geluid klonk hol door de brede gang
'En als meneer er niet is zullen we ergens een ruitje in moeten tikken,' vervolgde hij monter.
De langeafstandswandelaar was thuis, werd door Eric de gang ingeduwd en zat even later verbouwereerd op een stoel in het kantoor achterin het huis, de handen achter zijn rug geboeid en een brede pleister over zijn mond.
'Wij komen niks jatten en we zijn geen moordenaars,' zei Eric tegen hem, maar dat scheen de man nauwelijks gerust te stellen. Hij was een kale vroeg-zeventiger, zweette als een otter en had een tic boven zijn linkeroog.
'We willen alleen een paar dingen weten,' ging Eric verder. 'U mag gerust meekijken, we bijten niet. Heus niet.'
Mathilde draaide de lange zachtroze lamellen dicht. Eric zette zijn koffertje op tafel en klikte de computer van M & L aan.
'Wij hebben al een heleboel gegevens kunnen controleren. Heeft u iets met uw identiteit op zak?' Terwijl Eric de muis van de computer bewoog en naar het scherm keek gingen de handen van Mathilde op ontdekkingsreis door de binnenzakken van de wandelaar. Ze hield haar lippen stijf op elkaar; ze hadden afgesproken dat Eric het woord zou doen. Ze legde een portefeuille naast de muis en even later ook een ouderwets grote mobiele telefoon.
Eric startte Internet Explorer op, haalde zijn gsm uit het koffertje en klikte een nummer in zijn adresboek aan.
'Dag Appie Happie Een, met Appie Happie Twee. Ik heb een code nodig,' zei hij zonder omwegen. ‘Ik trek een man na die in de bank van het GAK in Nijmegen zou moeten staan. De personeelsbank, niet de cliënten. Hij heet Jean van Sonsbeek.'
De kale man op de stoel bewoog woedend en trok aan de twee lange gestreepte studentensjaals die hem aan zijn stoel kluisterden.
'Geboren 20 april 1935.'
Hij tikte op de adresbalk een reeks letters en cijfers in.
'Ja, ik ben zo ver. Zeg het maar.'
Mathilde keek mee en zag GAK Nijmegen op de monitor verschijnen. 'Eerst de beheerder,' zei Eric. Hij tikte verder met zijn gsm tegen het oor. 'En nu de toegang ... ja, hebbes. Oké,' de mazzel, tot kijk!'
Eric bestudeerde de gegevens op het scherm.
'Zo, Jean,' zei hij op vertrouwelijke toon. 'Zo zie je maar weer, connecties zijn alles in deze wereld.'
Jean knipperde heftig met de ogen. Er zakten druppels zweet door zijn wenkbrauwen op zijn oogleden.
'Ze hebben je oneervol ontslagen omdat je cliënten van het GAK aan zwart werk hielp en een deel van de opbrengst opstreek ..... en bovendien gebruikte je hun gegevens voor privé-doeleinden. Je verkocht hun adressen aan direct mailing bureaus en zo. Het staat in je dossier. Schud maar van nee als ik zit te liegen.'
De zeventiger kneep alleen zijn ogen dicht.
Eric haalde een cd-rom uit zijn koffertje en liet die in de drive van de M & L computer glijden.
'Nu schijnt het zo te zijn dat u een mooi systeem heeft bedacht om een centje bij te verdienen,' zei Eric zacht. 'De ex-consulentes van M & L hinderlijk achterna zitten door met dwangsommen te dreigen, en zo.'
Hij draaide zich naar de monitor en klikte met de muis.
'Ik ga eens een beetje in jullie computer struinen,' zei hij. 'Wilt u intussen de kasten en de laden met hangmappen onderzoeken, juffrouw?'
De man maakte hevige protestgeluiden, schudde het hoofd fel heen en weer en kneep zijn ogen dicht tegen het bijtend zweet.
In de kast met hangmappen naast de deur vond Mathilde tientallen verslagen van Your Private Eye, waaronder de twee van haarzelf. Ze las het allemaal door en zag tot haar verbijstering dat de twee cliënten waar ze de adressen van had nagelopen medewerkers van het recherchebureau waren. Ze hadden netjes verslag uitgebracht. Ze legde de dossiers voor haar broer neer - het kostte haar onnoemelijk veel moeite om haar mond te houden. Er verstreek zeker een kwartier voordat Eric weer iets zei.
'We zijn er uit, Jean,' zei hij opgewekt. 'Het is een systeem. Die hele M & L business is een dekmantel. De werkelijke verdiensten komen binnen door angstige vrouwen reusachtige bedragen af te troggelen. Ik ben benieuwd wat mijn collega's op justitie daar van zullen vinden.'
Dat was pure bluf, wist Mathilde, maar Jean verschoot van kleur.
De speurtocht ging verder en zij hield het gezicht van Jean scherp in de gaten. Ze meende dat er in de houding van de man iets was veranderd, hoewel zijn mogelijkheden tot expressie behoorlijk werden beperkt door de pleister over zijn mond en het zweet dat in zijn ogen liep. De woedende bewegingen werden zienderogen minder en hij leek zich bij het onvermijdelijk karakter van de gebeurtenissen neer te leggen. Jeans blikken concentreerden zich voortdurend op wat Eric deed. Nadat zijn bezoekers zeker een uur hadden gesnuffeld en Mathilde druk bezig was met het kopiëren van de stapel Your Private Eye dossiers begon Jean met geluiden hun aandacht te trekken. Eric begreep daaruit dat hij wilde praten. Hij knikte vriendelijk, kwam naast hem staan en wachtte tergend lang tot Mathilde met de kopieën klaar was.
Met een ruk verwijderde hij de pleister. Jean gaf een kreet.
Hij hapte naar adem, zuchtte een paar keer diep en zei toen: 'Ik weet niet wie of wat jullie zijn, maar wat jullie doen is zo illegaal als de pest.'
'Met boeven vang je boeven,' zei Eric rustig. 'Ik ben niet van plan jou aan je neus te hangen namens wie wij hier zijn, maar wij werken zeker niet voor jullie vriendjes bij Your Private Eye ....'
Jean zuchtte diep. 'Je moet niet denken dat ik dat op poten heb gezet,' zei hij mat. 'Ik had een goed en commercieel doordacht concept voor ogen waarmee ik zou scoren door mensen te helpen. Ik wilde me rehabiliteren.'
'Aha!' riep Eric. 'En toen kwamen de dames in beeld!'
'Het was niet mijn idee om consulentes te gaan monitoren.'
'Ach ... meneer is onschuldig?'
'Ik dacht dat Your Private Eye incidenteel werd ingehuurd. Ik had geen idee van deze omvang ...'
Op dat moment tingelde de ouderwets grote mobiele telefoon, vlak bij hem, op de tafel. Eric zette het apparaat uit, keek hem strak aan en wees naar het andere toestel dat geïntegreerd in een zilvergrijze huiscentrale het bureau domineerde.
'Zit daar een beantwoorder op? En die staat aan?'
Jean knikte.
'Ik heb genoeg gezien,' zei Eric kort. 'Luister, Jean, jongen. Ik doe je een voorstel.'
'Kom maar op,' antwoordde de ander dof.
'Ik bel nu de politie met de melding dat er hier een inbraak is. We laten jou netjes geboeid zitten en gaan zelf weg terwijl we de voordeur op een kier laten staan.'
'Verdomme, nee!' riep Jean hard. 'Geen politie over de vloer!'
Eric en Mathilde keken elkaar aan.
'Prima,' bedacht Eric. 'Scenario twee dan - zonder verdere discussie. Alle consulentes in jullie systeem krijgen een mailtje met de suggestie een brief naar Mahler en Stanovits te sturen dat ze een tegeneis wegens uitlokking indienen - mits M & L alle aanklachten intrekt en de betaalde bedragen terugstort.'
Jean hapte naar adem.
'Alles staat klaar,' zei Eric geduldig. 'Ik hoef maar één keer op 'go' te klikken ...'
‘Dat zou je wel willen, hè?’ riep Jean met een vreemd hoge stem. ‘Maar ik ken jou ergens van, kereltje. Volgens mij heb jij ….’
De zweetdruppels zwierven nu in een brede ononderbroken verticale stroom over zijn voorhoofd en hij rukte ongecontroleerd aan de gestreepte sjaals. ‘Ik heb jou eerder gezien, maat. Ik ken jou. Jij hebt … ik heb …’
‘Je lult uit je nek. Barend Bluf!’ zei Eric met een strak gezicht. Hij legde de gekopieerde dossiers in zijn koffertje en ritste het dicht. 'Nou - zeg het maar. Wat gaan we doen?'
‘Nee, nee. Ik weet het. Jij hebt … het was een paar jaar terug … een cursus automatisering voor de … bijscholing huisartsen en ik deed ook mee …’
Eric werd wit in het gezicht.
‘Jij … heet … Eric …’ stootte Jean uit.
Toen ging de telefoon op het bureau. Het antwoordapparaat schakelde zichzelf in.
'Jean! Ik hoop dat je luistert! Er is iets vreemds gebeurd. We hebben pech met de auto. De motor heeft het begeven. De een of andere onverlaat heeft de uitlaat dichtgemaakt! Een rond stuk hout, zei de wegenwacht, precies passend en vastgeknepen, met een labeltje er aan waar ons eigen telefoonnummer op staat! Iemand loopt ons te stalken! Waarom neem je trouwens je mobiel niet op? We snappen er niks van. De auto wordt nu naar een garage gesleept, Cindy blijft erbij en ik heb een taxi naar huis genomen. Ik ben zo bij je!'
Terwijl een nieuwe stem uit het apparaat zakelijk meldde dat er nog achtentwintig minuten inspreektijd beschikbaar was begon de ademhaling van de langeafstandswandelaar te gieren. Zijn lippen kleurden langzaam blauw en het hoofd tolde ongecontroleerd heen en weer. Toen zakte Jean opzij en zijn hele lichaam schokte. De lichte broek verkleurde in het kruis en een paar tellen later verscheen er via zijn schoenen een urinespoor op de vloer.
De broer en zus keken elkaar paniekerig aan. Mathilde liep op Jean af en voelde met een bevende vinger aan zijn hals. Er klopte niets.
‘Allejezus, Eric - volgens mij is hij dood,’ zei ze gejaagd.
Eric vloekte hevig, liep naar het toetsenbord en tikte haastig een serie instructies. Hij wees Mathilde op de studentensjaals. Ze haalde de knopen er uit en rolde het textiel op tot een ruwe bundel. Ze keek om zich heen om zich ervan te overtuigen dat ze niet per ongeluk iets van hun eigen spullen achterlieten. Eric haalde ruw zijn cd-rom uit de computer, wiste het geheugen met de bezochte sites en schakelde het internetprogramma uit. 'Schiet op, schiet op!' riep hij gestresst. Het leek een eeuwigheid te duren voordat de computer zichzelf volgens de regels uitschakelde.
‘Weg wezen!’ siste hij.
‘Dat denk ik niet,’ zei de vrouw in de opening van de deur. Ze had een klein formaat pistool in haar linkerhand. In de andere hield ze twee zwarte damesschoentjes. Ze keek Eric fel aan en hield het wapen recht op zijn borst gericht. Toen zag ze Jean in de stoel hangen, het hoofd slap opzij.
'Wat hebben jullie godverd ….'
Verder kwam ze niet, want Mathilde haalde met volle kracht uit naar de hand met het wapen. Er klonk een korte droge knal, de vrouw verloor het evenwicht en viel met haar hoofd tegen de rand van een bureau. Ze zakte opzij en bleef weinig galant liggen, haar vingers stevig om het pistool geklauwd.
Mathilde sprong op haar af en voelde haar pols. 'Alleen bewusteloos, geloof ik,' zei ze opgelucht. 'Heb jij niks, verder?'
Eric gaf geen antwoord, maar staarde met grote ogen naar het ronde gaatje in het voorhoofd van Jean.
'Kom mee,' zei zijn zus, terwijl ze hem stevig bij de pols greep. 'En rustig lopen als we de deur uit zijn.'
'Hoe moet het nu verder?' riep Eric geagiteerd na de tweede rotonde. 'Het is helemaal uit de klauw gelopen.'
'Niet zo somber,' zei Mathilde. 'Zie je die telefooncel daar? Stop daar even, dan bel ik de politie. Misschien zijn ze er snel bij en ligt de directrice nog steeds in katzwijm!'
Ze tikte het alarmnummer in en zei met een overdreven Limburgse g in haar stem: 'Volgens mij hoorde ik een schot! Op het adres Molendreef 114.'
Ze hing de hoorn snel terug en stapte in Erics auto. Toen zag ze pas dat ze nog steeds de latex handschoenen aan had.
Ze reden het centrum van Nijmegen uit en hoorden de politiesirenes.
'Zodra ze de computer aanzet wordt het leuk,' zei Eric, nog steeds gespannen.
'Hoezo?'
'Ze zal uit willen vissen hoe groot de schade is, en wie er heeft toegeslagen.'
Mathilde deed de pruik af en wierp hem nonchalant op de achterbank.
'Als ze daar nog de kans toe krijgt. En dan?'
'Ik heb een programmaatje in hun computer gedropt dat elk geopend document opvreet.'
'Eric, je bent een asociaal monster.'
Hij grinnikte bescheiden. 'Niet echt asociaal. Na vijf pogingen vreet het programma ook zichzelf op en vindt niemand er ooit iets van terug.'
