Trailers en boeken

Trailers komen voort uit de filmwereld; vroeger werden ze gewoon 'voorfilmpje' genoemd. Ze dienden om jou als bioscoopbezoeker vóór het bekijken van de hoofdfilm alvast lekker te maken om een paar weken later wéér langs te komen.

Dat draaide dan meestal uit op een teleurstelling: in de trailer had je de allerbeste fragmenten van de film al geconsumeerd en de werkelijke voorstelling viel dan tegen.

Maar sommige voorfilms waren een uitzondering. Zo maakten 'De Tien Geboden' en 'Gejaagd Door De Wind' het publiek echt nieuwsgierig. Er werd niets uit het verhaal verklapt. 'De Tien Geboden' lokte het publiek naar de bioscoop door de massascènes in de voorfilm, 'Gejaagd Door De Wind' bereikte hetzelfde door de fantastische rode kleurschakeringen die zowel oorlog als romantiek suggereerden, toen juist mogelijk geworden door de Cinemascope-techniek.

Trailers zet men overal in ter promotie; het gaat niet om informatie, alleen om sfeer. Je ziet ze in de reclameblokken tussen de televisieprogramma's in en op de muziekzenders — alleen zijn ze daar omgedoopt tot spots en clips.

Ook uitgevers hebben het ontdekt, en, zoals in mijn geval: individuele schrijvers.

Of het werkt?

Ik betwijfel het.

Is er dan een reden om het NIET te doen?

Dat betwijfel ik ook.

Het kan plots iets opleveren. Zo waart de trailer die Julian Bakkum voor 'Zwart fortuin' heeft gemaakt buiten mijn website om over het internet. Een vriendin mailde dat ze hem via de beamer in de boekenafdeling van de Amsterdamse Bijenkorf zag. 'Fijn sfeertje,' zei ze. 'Fraai, zo'n overgang van zwart-wit naar kleur!'

Het zij zo. Toch maar blijven doen, dan.