Vlissingen

De dalende zon verruimt het water
Geeft de golven een kleurig patroon
Rond de spitse torens wordt het langzaam later
Even draagt de stad een trotse kroon

Trage wateren spiegelen verten
In broze lijsten van oneindigheid
Weemoedig denk ik aan de oude helden
Die hetzelfde zagen in hun tijd

Hoeveel zinkende zonnen hebben zij aanschouwd
Turend van bereisde schepen
Alleen de Schelde mengt zo goud
En zilver tot eeuwig flonkerende strepen